Wat je wilt (een versie van een gekwelde minnaar)

3-2-1 — Gravin Olivia verschijnt op het podium met een probleem: ze is tot over haar oren verliefd op Cesario. Op een dag kwam hij zomaar haar kamer binnenwandelen om een ​​bericht van de hertog over te brengen. Maar Olivia is veel minder geïnteresseerd in het bericht zelf (een liefdesverklaring van de hertog) dan in de boodschapper, want (in tegenstelling tot de hertog) is Cesario slim, knap, geestig en kan hij zelfs zingen... en laten we eerlijk zijn, soms is de "eigenlijke" boodschap gewoon minder belangrijk dan wat er op het moment van overbrengen gebeurt.
Het zou het begin van een prachtige romance kunnen zijn, ware het niet dat we ons in een klassieke Shakespeare-komedie bevinden. Want niets is hier eenvoudig, al helemaal de liefde niet. Olivia weet niet dat Cesario eigenlijk Viola heet en helemaal geen boodschapper is, maar – oei – een vrouwelijke boodschapper. Slechts een paar uur eerder spoelde ze na een schipbreuk aan op het eiland Illyria en besloot ze aan het hof van de hertog te gaan werken. En wat voor plan heeft een Shakespeare-personage doorgaans nodig? Juist: een vermomming. Dus Viola verzint snel een alter ego en noemt het… James? Nee, Cesario. Als hem wordt ze bekend in heel Illyria. Niemand had kunnen vermoeden dat de dochter van de gravin halsoverkop verliefd zou worden. En ze zal niet alleen zijn in haar verdriet, want op Illyria stort de liefde zich in alle hevigheid op. Net als vermommingen, spionage, spot en misleiding – alles wat nodig is om ervoor te zorgen dat niets (absoluut niets) duidelijk is.