Nibelungen-nederzetting (Rundling)

BAUHAUS-architectuur: Na de Eerste Wereldoorlog was de huisvestingssituatie in Leipzig kritiek: er was een tekort aan 13.000 appartementen voor 26.000 mensen die op zoek waren naar huisvesting. De architect Hubert Ritter combineerde deze nieuwe eisen in zijn circulaire gemeentelijke ontwikkeling in Lößnig, die duurde van 1929 tot 1930. Hij baseerde zich op neolithische gebouwen die in cirkelvormige structuren waren gerangschikt. De zogenaamde Rundling werd gebouwd in Bauhaus-stijl en was Ritter's visie op het moderne leven. De cirkelvormige structuur brengt het nederzettingsleven samen en onderstreept het gemeenschapskarakter van de woonwijk. De wijkstraten die als een kruis de ringen doorsnijden, zijn zichtassen, structuurelementen en entrees tegelijk.

Hij gebruikte de stijgende grondformatie voor een ringbebouwing en liet de binnenring een verdieping hoger bouwen. In totaal bestaat het cirkelvormige gebied uit 24 woningen en heeft aan de buitenring een diameter van 300 meter. De afstand tussen de woningen in de middenring is groter gelaten om vanuit alle punten visuele verbindingen te creëren.
The Rundling herbergt 609 appartementen in verschillende maten en plattegronden. Elk van hen is ontworpen om optimale lichtomstandigheden te garanderen. Er werd ook veel belang gehecht aan de groene ruimten rond de gebouwen. Oorspronkelijk stond er zelfs een pierenbadje midden in het ronde gebouw, maar tegenwoordig worden daar rozen geplant.