St. Nikolai-kerk Bad Düben

De 63 meter hoge kerktoren van St. Nikolai is al van verre te zien. De kerk werd tegen het einde van de 12e eeuw gebouwd als zetel van een aartspriester van het bisdom Meissen. Ondanks verschillende renovaties bleef het in wezen romaans. In 1661 brandde de kerk af, maar de toren met klokken bleef bestaan ​​(de oudste die nog steeds bestaat, stamt uit de 14e eeuw). Rond 1816/17 werd het schip herbouwd met een classicistisch ontwerp van de zaal door Carlo Ignacio Pozzi uit Dessau. In de Reformatietraditie en in de geest van de Verlichting van het Classicisme vormen het altaar, de preekstoel en het orgel (sacrament, woord en muziek) sindsdien het centrum waarrond de gemeenschap samenkomt.
In 1887 werd de achthoekige bovenverdieping van de toren van het tot 1904 bewoonde torenwachtersappartement verhoogd en opnieuw ingericht. De kerk herbergt 2 figuren van het barokke hoogaltaar, daterend uit de E. 17e eeuw tot de 18e eeuw, staande op de bovenste preekstoel: Mozes en Christus, de Verlosser; Preekstoel en altaar uit 1816/17, een doopvont in de kerkzaal uit 1907, een zeldzaam altaarstuk: Vrouw bij de Jacobsbron uit de 2e helft van de 19e eeuw.
In 1907 werd het zesde orgel in de geschiedenis van de stadskerk door orgelbouwer Wilhelm Rühlmann (Zörbig) geïnstalleerd in de vorige orgelbehuizing uit 6 (Johann Carl Friedrich Lochmann). Nadat het orgelbouwbedrijf Christian Scheffler Sieversdorf door waterschade tijdens bouwwerkzaamheden in de jaren negentig volledig onspeelbaar was geworden, werd het in 1819 volledig gerestaureerd en in de oorspronkelijke staat uit 90 teruggebracht.

Bad Düben ligt aan de Lutherweg Saksen.




Bronnen:
• Georg Dehio, Handboek Duitse kunstmonumenten;
• Archief van het parochiekantoor van Bad Düben