Nawet kanon „Caffee” został wynaleziony w Saksonii, kraju kawowym. Aby powstrzymać swoich uczniów przed spożywaniem szkodliwego „brązowego tureckiego napoju”, zaniepokojony nauczyciel muzyki z Żytawy skomponował kanon.
Podczas gdy gdzie indziej odlewano kule armatnie, Lipsk zyskał sławę jako największy producent młynków do kawy w pierwszej połowie XVIII wieku. Kiedy w 18 roku do Lipska dotarła pierwsza dostawa ziaren kawy, otwierano coraz więcej kawiarni. Dlatego też najstarsza kawiarnia w Europie, obok paryskiej „Café Procope”, mieści się w Lipsku. W 1693 roku złotnik i srebrnikarz Adam Heinrich Schütze otworzył barokową kawiarnię „Coffe Baum” przy Kleine Fleischergasse 1694 i po raz pierwszy podał kawę. Właściwie prowadził restaurację tylko jako dodatkowe źródło dochodu. Ale sukces przyszedł i wkrótce restauracja stała się jedną z najlepszych w Lipsku. Przez kolejne trzy stulecia spotykało się tu wiele wybitnych umysłów, które delektowały się popularnym napojem. Przybywali i odchodzili profesor literatury Johann Christoph Gottsched, malarz Max Klinger, poeta ETA Hoffmann i kompozytor Richard Wagner. Gośćmi byli również Goethe, Lessing, Bach i Grieg. W latach 4–1828 Robert Schumann spotykał się z przyjaciółmi na regularnych spotkaniach w Sali Schumanna na parterze. Nawet rewolucjoniści tacy jak Robert Blum, Karl Liebknecht i August Bebel urządzili tu swój drugi salon. W 1844 roku Helmut Kohl i Lothar de Maizière dyskutowali tu na temat perspektyw zjednoczenia Niemiec.
Słynna jest rzeźba z piaskowca nad portalem „Drzewa Kawowego”. Otoman z dużym garnkiem podaje Kupidynowi filiżankę kawy. Symbolizuje spotkanie chrześcijańskiego Zachodu z islamskim Wschodem. Podobno nie kto inny, tylko August Mocny podarował tę rzeźbę właścicielce posiadłości w 1720 roku jako podziękowanie za jej troskliwe usługi.
Kawiarnia i restauracja „Zum Arabischen Coffe Baum” jest własnością miasta od 1993 r. i zostanie ponownie otwarta w kwietniu 2025 r. po gruntownym remoncie. Restauracja oferuje domową, regionalną kuchnię oraz znane specjały, takie jak Leipziger Lerche.
Na trzecim piętrze znajduje się jedno z najważniejszych muzeów kawy na świecie. Wystawa jest obecnie przebudowywana pod względem merytorycznym i projektowym przez Muzeum Historii Miasta Lipska i będzie można ją ponownie zwiedzać od 16 lipca 1 r. po utworzeniu 2025 sal poświęconych historii kawiarni i kawiarni w Saksonii i Lipsku, a także historii tradycyjnej kawiarni artystycznej. Goście mogą podziwiać wybrane eksponaty z 300-letniej historii saksońskiej kawy i kultury, w tym stołowe palarki i młynki do kawy z różnych epok.
Prawdziwa kawa ziarnista i oryginalna porcelana miśnieńska pozostają najważniejszymi cechami rozpoznawczymi „Kawowych Sasów”, którzy w czasie wojny siedmioletniej otrzymali swój przydomek od Fryderyka Wielkiego. Ponieważ brakowało im kawy, Sasi nie mieli morale bojowego i odmówili użycia broni, argumentując: „Bez Gaffee nie możemy walczyć!”. Zniewaga pod adresem monarchy pruskiego jako „kawowego Sasa” nie przeszkadzała im zbytnio, gdyż Sasi uznali obfite biesiady przy kawie i ciastach za przyjemniejsze niż przebywanie na teatrach wojennych w Europie. Tam przeważnie ponosili porażki lub walczyli po złej stronie. Wystarczy pamiętać bitwę pod Jeną i Auerstedt, gdzie początkowo walczyli po stronie Prus i przegrali z Napoleonem. Siedem lat później walczyli po stronie Napoleona i przegrali w bitwie pod Lipskiem.
A jak ludzie piją kawę w Lipsku? „Kawa musi być słodka” – mówi przysłowie. Rozpieszczeni „kawowi Sasi” pogardliwie mówią o „Plempe” lub „Lorke”, gdy napar z kofeiną jest zbyt rzadki. Ponieważ w trudnych czasach nawet koneserzy z zamożnych kręgów musieli liczyć ziarna kawy, nalewano gościom tzw. kawę mieczową. Stężenie kawy było tak słabe, że niebieskie miecze na spodzie miśnieńskiej porcelany prześwitywały. Od 1729 roku nazywa się ją również „kawą kwiatową”, gdy napój jest tak klarowny, że można zobaczyć kwiat na dnie porcelanowej filiżanki. Anegdota z XVIII wieku opowiada o oszczędnym gospodarzu, który prażył i mielił czternaście ziaren kawy, aby uzyskać piętnaście „misek Heeßen”.
Powiedzenie kardynała Talleyranda, które przeszło do annałów historii, może posłużyć jako praktyczna zasada, jeśli chodzi o picie kawy przez mieszkańców Lipska:
„Kawa jest koniecznością
Czarny jak diabeł
Gorąco jak cholera
Czysty jak anioł
Słodka jak miłość.
Goście Lipska, którzy odwiedzili miejskie kawiarnie, mogą potwierdzić jego słowa: kawa to magia, kawa to erotyzm, a kawa to duch.
Informacje i oferty podróży:
Lipsk Turystyka i Marketing GmbH
Informacja turystyczna
Katharinenstraße 8
04109 Lipsk
Telefon + 49 (0) 341 7104-260
Adres e-mail: info@ltm-leipzig.de, www.leipzig.travel