St. Marien zu Schildau

Kiedy około 1170 roku wzniesiono późnoromańską bazylikę, została ona po prostu dobudowana do istniejącej wieży, która przy grubości muru wynoszącej 1,60 metra i wejściu dostępnym jedynie po drabinie, prawdopodobnie pełniła funkcje obronne i schronieniowe.
Widoczny wewnątrz kościoła szeroki romański łuk we wschodniej ścianie wieży pochodzi z czasów, gdy kościół wzniesiono w formie trójnawowej bazyliki.
Remonty przeprowadzone w XV wieku nadały wnętrzu dzisiejszy wygląd. Usunięto kolumny, zamurowano okna clerestorium i założono sklepienie żebrowe. Jedno z okien clerestorium – znajdujące się nad sklepieniem żebrowym – zostało już odsłonięte i można je oglądać. Zachowała się jeszcze drewniana rama do mocowania pergaminowej skóry, która wówczas miała służyć za „szkło okienne”. Notabene zachowała się pozostałość po starej kolumnie – na placu chórowym stoi renesansowa chrzcielnica. Z XV wieku pochodzi także zakrystia w północnej ścianie placu chórowego. Tutaj, wkomponowaną w ścianę północnej absydy, znajduje się drewniana perełka - szafka wykonana z długowłóknistego drewna iglastego, prawdopodobnie jedyna oryginalna z tamtych czasów w Wolnym Kraju Związkowym Saksonia. Na uwagę zasługuje także skrzynia kościelna z pięcioma zamkami osadzonymi w posadzce zakrystii oraz średniowieczna piscina. Na szczególną uwagę zasługuje ołtarz skrzydłowy z XV wieku. Na przodzie znajdują się rzeźbione przedstawienia historii Jezusa i życia Marii, na odwrocie znajdują się malowidła przedstawiające świętych: św. Marcina, św. Katarzynę, św. Urszulę i św. Marię Magdalenę.
Warte zobaczenia są organy Voglera w kościele i najstarsza morwa w Niemczech rosnąca na terenie kościoła.