Wiatrak Luppa

Ten zabytek techniki zachwyci wtajemniczonych. Wiatrak kozłowy, który jest zabytkiem techniki od 1991 roku, znajduje się przy Radegaster Weg 7, kilkaset metrów za znakiem wyjazdu z wioski. Nazywany jest wiatrakiem kozłowym, ponieważ jego fundament składa się z kozła. Czop rozciąga się od niego jako stały element do belki mielącej, która jest elementem nośnym górnej części młyna. Młyn obracał się na belce mielącej aż do jego renowacji, która miała miejsce przed i po zjednoczeniu.

Herbert Weber był właścicielem młyna od 1973 do 1987 roku. Obecnie oprowadza wycieczki po zabytku techniki. Według niego młyn został zbudowany w latach 1838-1841. Budowano go głównie w miesiącach letnich, ponieważ zimy były bardziej surowe. Młyn i dziedziniec znajdują się na niewielkim wzgórzu i zajmują powierzchnię 600 metrów kwadratowych. Budowniczy, młynarz i rolnik o nazwisku Ebert, sprzedał młyn Robertowi Willigowi w 1895 roku. Był on dziadkiem pani Weber, z domu Willig. Alfred Willig, jego syn i ojciec pani Elfriede, przejął młyn w 1925 roku. W 1927 roku młyn został przebudowany na napęd elektryczny. W tym samym roku położono napowietrzną linię energetyczną z Luppa do Radegast. W tym kontekście sensowne było zapewnienie młynowi energii elektrycznej. Do tego czasu wiatr był jedynym źródłem energii.

Kiedy było mało wiatru, młynarz musiał pracować w nocy. Wiatr był jednak nadal wykorzystywany wraz z energią elektryczną do napędzania łopat młyna, ponieważ oznaczało to, że energia elektryczna mogła być wykorzystywana oszczędnie. Silnik elektryczny miał moc 10 KM. Wraz z elektryfikacją zakupiono młyn walcowy i maszynę oddzielającą. Teraz można było produkować mąkę żytnią; z napędem wiatrowym można było produkować tylko śrutę. W ciągu dziesięciu godzin pracy młynarz produkował dziesięć setek gramów mąki, co stanowiło jego dzienną wydajność. Te dziesięć setnych wagi wyjaśnia, dlaczego wiatrak był uważany za młyn o wadze 0,5 tony. Dziesięć setek gramów mąki zostało zmielonych z 15 setek gramów ziarna. Wydajność mielenia wynosiła niecałe 70% i do dziś pozostaje na średnim poziomie. Specyfikacja technologiczna oznaczała, że ziarna musiały być sześciokrotnie przepuszczane przez młyn i przesiewacz. Mąka ciągle się wysypywała. Ilość ziaren brutto stawała się coraz mniejsza, a ilość mąki rosła. Po każdym przejściu walce były zwężane. Początkowo mąka miała biały kolor, a pod koniec stała się ciemniejsza. Po zmieleniu mieszano ją w maszynie, dzięki czemu uzyskiwano kolor. W 1951 roku pojawił się Herbert Weber. Zajmował się uprawą roli i pomagał w młynie, gdy było to potrzebne. Było to dla niego łatwe, ponieważ był wyszkolonym młynarzem. Kiedy w 1960 roku powstały rolnicze spółdzielnie produkcyjne (LPG), mąka nie była już mielona, a jedynie mielona. Przetwarzano wszystkie rodzaje ziarna. Za produkcję mąki odpowiedzialne były duże firmy młynarskie. Po 1973 r. LPG typu I (zbiorowa uprawa pól, ale prywatna hodowla zwierząt) została przekształcona w LPG typu III (zbiorowa uprawa pól i hodowla zwierząt). W rezultacie nie było już ziarna do mielenia, a historia produkcji młyna dobiegła końca. Webersowie sprzedali swój młyn gminie Luppa w 1987 roku, po 92 latach rodzinnego posiadania.

Gmina odrestaurowała młyn z dotacjami i przekształciła go w zabytek techniki, muzeum. Miało to miejsce między lipcem 1989 a majem 1991 roku, ale teraz nie można go już obracać, a jego skrzydła zostały naprawione ze względów bezpieczeństwa.

Obecnie lokalne stowarzyszenie historyczne Luppa jest odpowiedzialne za utrzymanie młyna, a także oferuje wycieczki z przewodnikiem.