Mariacki w Schildau

Kiedy późnoromańska bazylika została zbudowana około 1170 roku, została po prostu dobudowana do istniejącej wieży, która z grubością ścian 1,60 metra i wejściem, do którego można było dostać się tylko po drabinie, była prawdopodobnie używana do celów obronnych i schronienia.
Szeroki romański łuk widoczny wewnątrz kościoła we wschodniej ścianie wieży pochodzi z czasów, gdy kościół został dobudowany w formie trójnawowej bazyliki.
Konwersje w XV wieku nadały wnętrzu obecny wygląd. Usunięto kolumny, zamurowano okna clerestorium i założono sklepienie żebrowe. Jedno z okien clerestorium - znajdujące się nad sklepieniem żebrowym - zostało odsłonięte do oglądania. Wciąż ma drewnianą ramę do mocowania pergaminowej skóry, która w tamtych czasach musiała służyć jako "szyba okienna". Nawiasem mówiąc, zachował się stary filar - renesansowa chrzcielnica stoi na nim na placu chóru. Zakrystia w północnej ścianie placu chóru również pochodzi z XV wieku. Tutaj, w północnej ścianie absydy, znajduje się drewniany klejnot - szafka wykonana z długowłóknistego drewna iglastego, prawdopodobnie jedyna oryginalna z tego czasu w Wolnym Państwie Saksonii. Na uwagę zasługuje również skrzynia kościelna z pięcioma zamkami wmurowanymi w podłogę zakrystii oraz średniowieczna piscina. Na szczególną uwagę zasługuje ołtarz skrzydłowy z XV wieku. Podczas gdy jego przód przedstawia rzeźbione przedstawienia historii Jezusa i życia Maryi Dziewicy, tył zawiera obrazy świętego Marcina, świętej Katarzyny, świętej Urszuli i świętej Marii Magdaleny.
Warte zobaczenia są również organy Voglera w kościele i najstarsze drzewo morwy w Niemczech na terenie kościoła.